تبليغاتX
نون اوّل نامه..

نون اوّل نامه..

عمرمان مستدام!

 

نامه شماره هجده

برسد به دست: ساکنین آپارتمان محل سکونت ما

 

ساکنین آپارتمان محل سکونت ما، با سلام؛

 

پیرو خشم بدون مرز ما که ناشی از فقر ما از فرهنگ آپارتمان نشینی می باشد، عزم کرده بودیم از همین جا یک نامه خشونت آمیز، قهر آمیز و تهدید آمیز بنویسیم و از لای درب واحدتان بیندازیم داخل واحدتان؛ امّا چون تا همین چند لحظه ی پیش تصنیف «پری کجایی» ِ مرحوم بنان از رادیو پیام در حال پخش بود، ما را حال و هوایی موسیقیایی در برگرفته و خودمان هم در افکار گذشته و حال به دنبال پری می گشتیم، بنابراین تصمیم گرفتیم تنها به ذکر چند نکته و تذکر و پیشنهاد بسنده کنیم:

 

1- درب ورودی ساختمان، محل ورود و خروج و احیاناً دریافت مرسولات پستی و امضاء رسید پستی می باشد نه محل سنگ نوردی، درب نوردی و باغچه نوردی. التفات دارید که؟ پس اگر مقدور است، پس از گوشزد نمودن این نکته به نوگلان و دلبندانتان، به خاطر بسپارید که نبستن درب ورودی ساختمان این سوء تفاهم را بوجود می آورد که این ساختمان محل زندگی کلیه ی ساکنین شهرک می باشد، نه فقط خود سی خانوارمان. آن وقت قضیه می رود روی قبض مالیات و... بعد شما با عواقبش چه می کنید؟

 

2- لابی های ساختمان(همان راهرو و راه پله ها در زبان ما) محل عبور و مرور و فوق فوقش اقامت موقت ساکنین است، نه محل برگزاری کنسرت های استعدادهای درخشان ساختمان. پس لطف کنید و از طرف ما عاجزانه از فرزندانتان درخواست کنید که از خیر این نیم ساعت تست شنوایی سنجی هر روزه که برای ما می گذارند، بگذرند. نکته دیگر اینکه وقتی فرزندتان برای تست صدا جا کم می آورد، او را با این خیال واهی که باقی ساکنین از ناشنوایی برخوردارند راهی کوی و برزن و راهروها نکنید. حالا اگر طرف یک نوزاد چند ماهه بود که کلاً هفت هشت نوع صدا بیشتر بلد نیست از خودش در بیاورد یک چیزی.. ببینید ما قبول داریم که انسانهای گناهکاری هستیم، ولی دیگر نه اینقدر که یک وروجک چند سال و نیمه با صدای جغجغه برقی وارش مأمور عذاب ما شود. ضمناً اینجا خانواده زندگی می کند، پس لطفاً اگر موبایل تان آنتن نمی دهد با شرکت ارتباطات سیار تماس بگیرید و یا مثل ما برایشان نامه بنویسید. و گرنه فریاد زدن و الو الو گفتن فقط اعصاب خودتان و ساکنین را می ترکاند. باور کنید، ما امتحان کرده ایم. تازه توی سر گوشی مان هم زده ایم، تهدیدش هم کرده ایم، ولی این رفتارهای خشونت آمیز فقط احتمال تروریست بودنمان را قوّت می بخشد، نه امکان آنتن دهی در منطقه را.

 

3- همسایه های بالایی؛ نظر به اینکه همه ی ما به استثنای طبقه همکف، طبقه بالایی یک بنده خدای دیگر به حساب می آییم، بیایید به یکدیگر رحم کنیم تا بعدها هم به ما رحم کنند. بخصوص اگر فرزندتان خودش را به جای آرنولد گرفته، به او بگویید که درست گرفته! و واقعاً وقتی می دود، زمین ِزیر پایش می لرزد. و تاکید کنید که زمین زیر پای او، سقف بالای سر ما نیز می باشد، نمی باشد؟! فلذا وقتی ایشان با سرعت دویست کیلومتر در ساعت وسط اتاقش سرعت نور را اسکورت می کند، نه تنها مدیون کلیه ی قوانین راهنمایی و رانندگی و طرح کنترل نامحسوس و شعار «بیایید هر یک پلیس خود باشیم» می شود، بلکه مدیون ما و اعصاب و روانپزشک مان نیز می شود. ما را هم که می شناسید، هنوز واحد فرهنگ بخشش را نگذرانده ایم و محال است کسی را ببخشیم. گفته باشیم..  

 

4- شرمنده که متراژ حیاط ساختمان کم است و آن یک ذره ای هم که بعد از فضای سبز، به خودمان اختصاص یافته کفاف آن را نمی دهد که تیم فوتبال ساختمان بتواند در آن فینال لیگ شهرک را برگزار کند. ما هم بالاخره سنّی ازمان گذشته و نمی توانیم پا به پای بچه ها در حیاط بدویم، از دیوارها هم بالا برویم، با فرغون یکدیگر را دستگیر کنیم و پس از دستگیری دزد، بزنیم بکشیمش تا عبرت تاریخ شود! بنابراین کوفتمان می شود وقتی آنها می توانند بازی کنند خودمان نمی توانیم. شاید یک روز اینها را به روانشناسمان هم گفتیم، ولی تا آن موقع شما مراعات کنید..

 

۵- اگر تا کنون متوجه اخطاریه سازمان آب نشده اید، باید خدمتتان عرض کنیم که سازمان آب طی اخطاریه ای، ساختمان ما را به نشان مشترک پر مصرف مفتخر نموده است؛ فلذا گفته باشیم، اگر به دلیل ادامه مصرف بی رویه، انشعاب آب منزل ما قطع شود، ما نه در این دنیا و نه در آن دنیا از حق مان نگذشته و شما را نخواهیم بخشید. به اندازه کافی شهروند نمونه ای هستیم، پس حق داریم نتایج نمونه بودنمان را تا زنده ایم ببینیم.. بنابراین انصاف، وجدان و کمی انسانیت داشته و مراعات کنید.. ضمناً مشترکین پر مصرف تر ساختمان، این مورد را دو بار بخوانند، سه بار از رویش بنویسند، و یک بار هم کافیست که قاب کنند بزنند یکجا که همیشه جلوی چشمشان باشد..

 

ساکنین گرامی آپارتمان محل سکونت ما! با تشکر از همراهی تان، توجه شما را به بخش بامدادی(از ساعت ده شب تا دو بامداد) ِ تردد ساکنین با صدای دالبی در راهروها جلب می نماییم..

 

باتشکر، ]با این اوصاف[عمر ساختمانتان مستدام،

 

شب خوش

 

 

+ نوشته شده در  دهم تیر 1387ساعت   توسط نون اوّل نامه  |