زمان: دیشب/ مکان: تلویزیون!  دیشب قبل از پخش مجموعه خودآموز بزنگاه و قبل از پخش پانزده دقیقه ای آگهی، شبکه سه ای ها گزارشی پخش کردند. یکجور دوربین مخفی که واکنش عابرین را در برابر روزه خواری یک نفر دیگر بررسی می کرد؛ دو سه موردی نشان داد و واکنش یکی دو نفر و مصاحبه های بعدی، نوبت رسید به آقایی که مشغول کشیدن سیگار بود. یادم نیست کسی به ایشان هم تذکر داد یا نه، امّا خود گزارشگر سراغ این آقا رفت و در مورد روزه خواری در این روزها و احترام به دیگرانی که روزه هستند و حیف است و حیف نیست و گناه دارد و غیره و غیره، نظر ایشان را پرسید. که ما هم مثلاً منتظر باشیم آقاهه ابراز ندامت کند و بلافاصله سیگارش را خاموش کند(لابد چهار قدم آنطرف تر یکی دیگر روشن کند). امّا جواب آقاهه که با اعتماد به نفس و حق به جانبی خاصی فرمودند اگر «همه» در مورد سیگار کشیدن علنی شان بهشان تذکر بدهند، ایشان هم منت سر ما گذارده، سیگار نخواهند کشید! من کاری به سلیقه و خواسته و حتی "روزه بودی یا نبودی" این آقا ندارم، اصلاً من آدم روزه دار عابر پیاده هم هیچ، چشمم کور فضول مردم نباشم، من فقط می خواهم بدانم حالا که این آقا نمی تواند یا نمی خواهد روزه بگیرد، حتماً در برابر کار اشتباهش، کل عالم بشریت باید  اعلام برائت کنند تا ایشان تصمیم بگیرند چند ساعتی توی چشم مردم سیگار نکشند؟ وقتی می فرمایند «همه»، یعنی حرف خدا سندیت ندارد؟

خودم هم می دانم خیلی هایی که به هر دلیلی روزه نمی گیرند یا دلیلی برای روزه گرفتن نمی بینند، در جائیکه به آن می گویند "ملأ عام" روزه خواری می کنند و این هم به امری طبیعی تبدیل شده؛ متاسفم.. گفتم که، کاری به روزه می گیری، نمی گیری اش ندارم، فقط می خواهم بدانم، وقتی کاری اشتباه است دیگر اعلام علنی و دفاعش چه دلیلی دارد؟ آن هم با این همه حق به جانبی؟ با آن لحن تند که در لفافه برساند "به شما چه".. یا اصلاً مگر هر کاری که «همه» بگویند یا انجام دهند یا تأیید و رد کنند، قبول است؟ مگر ما همیشه به حرف «همه» گوش می دهیم؟ اصلاً مگر ما مسلمان نیستیم؟ نمی فهمم، اصل کار اشتباه است، چرا منتظریم دیگران یادمان بیندازند؟

مثال نیمه مرتبط: فرض کن می خواهند ماشینت را بدزدند، و در برابر اعتراضت بگویند اگر «همه» گفتند ندزد، نمی دزدیم، والاّ دخالت نکن..

 

پ.ن: چقدر وقتی عصبانی ام، بد می نویسم!